Zimowa bajka o Studzionkach

Luty. Udało się. Odnaleźliśmy zimę, a jednodniowe okno pogodowe odnalazło nas…

O Studzionkach już kiedyś pisaliśmy, w ramach cyklu dotyczącego przysiółków. Wybaczcie więc, ale nie będziemy powtarzać informacji, tylko od razu zaprosimy na zimowy spacer po tym cudownym miejscu przycupniętym na grzbiecie w Paśmie Lubania.

Dlaczego tutaj?.. Bo Studzionki (czasami nazywane też nieco inaczej: klik😉 to niewielkie osiedle kilku domów rozłożonych dość dyskretnie, tu i ówdzie, wśród pięknych gór…

Krajobraz jest tu przetworzony przez człowieka, ale nie jest skrzywdzony. Jest zwyczajnie i harmonijnie, a ludzie – serdeczni i życzliwi. (Inne stworzenia zresztą też).

Tu bowiem to przede wszystkim człowiek musi się dostosowywać do przyrody, nie odwrotnie.

No i wreszcie, są One – jeden z dowodów na istnienie Najwyższego.

 I choć według miejscowego Gospodarza nie za wiele było tego dnia widać – bo coż to za widoczność, gdy Babiej Góry nie ma, a Tatry zdają się być zamglone – myśmy nie narzekali.

A wraz z wieczornym zorzami i ostrość inna się pojawiła…

Na wschód słońca będziemy musieli Was zaprosić innym razem, bowiem następny dzień w niczym nie przypominał poprzedniego – Tatry zniknęły, świat stał się czarno-biały (z mocnym akcentem na BIAŁY), a zima zrobiła się jeszcze prawdziwsza… Studzionki jednak nie straciły nic ze swej urody. O tym możemy zapewnić.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s